Vandaag zijn we door Hans uitgenodigd op zijn werk.
Op de afgesproken tijd melden we ons bij de hoofdingang. We worden ingeschreven en krijgen maar liefst twee visitor badges, 1 voor het hoofdgebouw en 1 voor de hangar.
Vervolgens moeten we, net als op een luchthaven, onze spullen in een bak doen die door de scanner gaat en moeten zelf door een detectiepoortje.
Met echt álles in de bak gaat alsnog bij ons allebei de metaaldetector af en worden we gefouilleerd.
Het is een aardige wandeling naar zijn werkplek. Als je hier werkt kom je wel aan je dagelijkse stapjes.
Als eerste laat hij ons de Airbus 320 zien, het toestel waarmee we ook hierheen zijn gekomen. Nou kan ik hier wel uitleggen wat alles is, maar hier kun je de handleiding downloaden, misschien wel zo makkelijk.
De serverruimte
Hands-on
Ik vind het echt super gaaf om dit allemaal zo van dichtbij te zien en uitgelegd te krijgen. Met al dit speelgoed heb je als IT consultant toch maar een saaie werkomgeving (gehad).
My little helper en ik nemen plaats in de cockpit. Ben ik vandaag toch heel even 'gezagvoerder' en Magda de 'co'! Het duurt maar even, ik weet het, maar ik geniet van het moment!
En wie kan er zeggen dat hij een Airbus gestart heeft? ME!
Okay, het is maar 1 knopje en dan heel toevallig ook nog het enige knopje dat brandt op dat moment, maar het is echt magisch om dat in te drukken en alles tot leven te zien komen. Alle lampjes gaan branden, de schermen vullen zich met data, er bromt en trilt van alles... Gaaf!!
Ik hoop echt nooit volwassen te worden.
Zelf geeft Hans leiding aan een team dat een DASH toestel compleet reviseert. Dat is een wat kleiner propellor vliegtuig dat gebruikt wordt voor vluchten naar de kleinere Griekse eilanden.
Dat is eigenlijk veel leuker sleutelen dan aan een Airbus, waarbij je bij elk deel van het onderhoud precies voorgeschreven krijgt welke moer op welke bout met welke sleutel en met welke torque op elkaar gedraaid moet worden.
Je kunt het denk ik vergelijken met het sleutelen aan een hypermoderne auto met boordcomputer tegenover het sleutelen aan een Suzuki Ignis van 23 jaar oud. (hoi Suzie)
In de tijd dat we hier lopen ontmoeten we ook een hoop collega's van Hans.
Het is heel fijn om te zien hoe goed hij het hier naar zijn zin heeft en hoe enorm hij gewaardeerd wordt. Mooi bedrijf, leuk werk en heel fijne collega's.
Nog wat meer goodies om deze mooie tour af te sluiten. Misschien niet ieder's kopje thee, dit soort foto's, maar ik heb genoten!
Na deze rondleiding gaat Hans zich thuis omkleden en gaan wij even naar de gigantische mall vlak bij zijn huis. Hier gaan we straks ook met z'n allen eten.
Het zijn voor 98% kledingwinkels, niet ons ding.
Alhoewel, er is hier ook een jeans winkel die twee van de spijkerbroekmerken verkoopt die me dan nog een klein beetje zitten.
Je zou het op het eerste oog misschien niet zeggen, maar de verhoudingen van dit Adonis lijf kloppen niet helemaal. Ik heb best korte beentjes, wat gecompenseerd wordt met een te hoog (en te breed, maar dat terzijde) bovenlijf om toch enigszins in de buurt van die 1,80 meter te komen. Over de onmogelijke omvang van mijn hoofd en de helm-problemen wat dat geeft hebben we het een andere keer.
Enfin, spijkerbroek...
In de winkel staat veel te veel personeel en wij zijn de enige klanten. Voor het vak waar ik moet zijn staan maar liefst 3 verkoopsters, die alledrie tegelijk mijn kant op kijken. EEN KLANT!! In de startblokken om mij van goedbedoelde adviezen te voorzien.
PANIEK!!, ik kijk wel bij de Makro of zo. Vanuit de deuropening zie ik Magda verbaasd om zich heen kijken waar ik ben gebleven.
This is your captain speaking, we gaan een bakkie doen! Even bijkomen.
Op weg naar het restaurant, we zijn nog aan de vroege kant, zien we een zaak met 'wat' speelgoed.
Het is een giga grote zaak. In het begin speelgoed, speelgoed en nog eens speelgoed, maar dan moet de rest nog komen. Echt alles! Tuinspul, schoonmaakmiddelen, potten en pannen, make-up, kleding, servies, woondecoratie, you name it.
Je kunt het vergelijken met IKEA, elke keer weer een bochtje om, maar daar heb je nog doorsteekjes waarmee je sneller naar de kassa kunt.
Mijn iWatch meldt halverwege de kassa dat ik mijn dagelijkse bewegingsdoel al heb gehaald.
Nee echt, alleen maar even kijken zegt oma. Zo succesvol als ik gisteren was met de kinderboekjes...
We brengen de buit naar de auto en gaan naar TGI Fridays. Blijkbaar een wereldwijde keten, maar zover wij weten niet in Nederland. Hans, Elina en Penny zijn er al. Pavlina moet helaas werken vanavond.
Als de bediening aan tafel komt om de bestelling op te nemen meldt Elina, heel lief bedoeld, dat ik een allergie heb. Dat gaat uiteraard in het Grieks en daar versta je (wij) letterlijk geen enkel woord van.
Zelf vind ik dat eigenlijk wat lastig, want de ervaring leert dat iedereen dan over zijn theewater gaat en er overal alarmbellen afgaan.
Maar goed, de bediening wordt, zoals verwacht, redelijk nerveus en de beste jongen probeert onhandig te bedenken waar mogelijk een pinda in zou kunnen zitten en waar niet.
Ik probeer 'm uit zijn lijden te verlossen met de afspraak dat ik wat lekkers uitzoek en dat hij mij dan mag vertellen of ik daar dood aan ga of niet. It's a deal!
Het feit dat je dit leest.. enfin, ik ben er nog.
Sowieso no worries, want ik zag Magda zondagavond mijn EpiPen achteloos in haar handtas stoppen.
We hebben heerlijk, maar vooral heel gezellig gegeten en hebben nadien bij Hans en Elina thuis nog afsluitend een kopje koffie gedronken.
Echt heel jammer dat we zover van elkaar vandaan wonen!
Hans moet morgen om 5.45 weer op. Wij gaan richting Nea Makri, waar we bij de buurman nog een keer proosten op la dolce vita.
De pinda's zijn uiteraard voor Magda
