Woensdag
Iets voor achten meldt Bob zich met een volle batterij in zijn Tesla. Hij brengt ons vandaag naar Düsseldorf.
Omdat je nooit weet wat de Duitse Autobahn voor je in petto heeft is het fijn dat we mooi op tijd zijn.
Embedded Files
De autorit loopt voorspoedig en is gezellig. Rond 10.15 staan we bij afdeling Abflug en zwaaien we nog een keer naar Bob.
Eerst maar eens van die koffers af zien te komen, maar het enige loketje dat open is zegt 'alleen handbagage'. Heel ietsje verder staan een soort van statiegeldautomaten waar je koffers in kunt duwen, maar dan moeten ze wel een label hebben.
Uiteindelijk vinden we een stukje terug in de vertrekhal een labelprinter. Boardingpas scannen en er komt zowaar een labeltje van een halve meter lang uit.
Nu kunnen ze in die automaat en zien we ze in Athene hopelijk weer terug. Wel nog even de labels aan het andere handvat doen. Liggend in plaats van staand, doet een medewerker zichtbaar geïrriteerd ons voor.
We kunnen door de security. Alle spullen in de bak. Alles rein, auch die Naselappe luidt het commando. Dus jas, rugtas, telefoon én snotlap, allemaal in de bak.
Vervolgens in de body scanner en jawohl, ik word apart genomen.
Het voelt op zijn zachtst gezegd nogal ironisch om door een lid van de Harries-hakkenbar-brigade, met bijbehorende haatbaard, gecontroleerd te worden op mogelijke stoute plannetjes in een vliegtuig.
Ik word grondig gefouilleerd, moet mijn schoenen inleveren en moet apart gaan zitten. Als mijn schoenen nog een keer door de scanner zijn geweest mag ik verder.
Hans tipt ons intussen dat Magda met haar status gratis gebruik kan maken van de chique lounge en dat ze een gast mee mag nemen.
Nou deze gast mocht toch niet mee. Dat schijnt per vliegveld te verschillen. Uiteraard gaat Magda toch even kijken terwijl ik geduldig op een bankje wacht.
Met een stiekem banaantje voor haar mannetje meldt ze zich niet heel veel later weer. We gaan samen een bakkie doen tussen de gewone mensen.
Een totaal ongeïnteresseerde knul lijkt uiteindelijk wel genegen wat heet water voor Magda in een kopje te doen en voor mij een kopje onder het koffieapparaat te zetten. Drukt hij ook nog voor me op het knopje! Yeah!!
Het lijkt wel een depri-epidemie onder dat jonge spul. Super verveeld kijken, monotoon, sloom praten en bewegen alsof echt alles teveel is.
Voor dat kopje thee en mijn kleine koffie mag ik dan €11,10 aftikken. Trinkgeld 25% / 10%? vraagt het pinapparaat heel brutaal. Onderin het scherm staat een heel veel kleiner knopje dat je géén fooi wil geven.
Wat denk je knul, welk knopje zal het worden?
Misschien is het wel handig om, nu we door de security heen zijn, nog een flesje water te kopen voor zo in het vliegtuig.
Mag ik het 'afzetterij' noemen als ze bijna €5 vragen voor een flesje van 0,50L? Plus statiegeld dat je nooit terug gaat krijgen omdat het een Duits flesje is.
Ik moet uitkijken dat ik niet te korzelig word hier, maar ik besluit dat ik dan nog liever principieel verga van de dorst.
Magda maakt zich geen zorgen, die reist business class. Daar zul je wel wat te drinken krijgen. Ja wrijf het er nog maar een keer in.
De volgende stop is afdeling lokoliën.
Terwijl mijn neus in een dikke error gaat beruikt Magda het ene luchtje na het andere. Eentje daarvan bevalt zo goed dat ze die zichzelf wel cadeau wil doen. Moet je doen joh, leuk aandenken moedig ik haar aan. Toch even een kleine internet-check; bij BOL.com voor bijna de helft.
Zucht... geen wonder dat het uitgestorven is in de winkels hier.
Gate B77, daar moeten we zijn.
Het vliegtuig wordt al geladen. Magda appt een fotootje naar Hans en spreekt de hoop uit dat Hans 'm goed onderhouden heeft. Hij weet te melden dat dit toestel spiksplinternieuw is! Hij ruikt zelfs nog nieuw, voegt hij eraan toe.
Hold my beer...
Bij het boarden mag Magda uiteraard als eerste aan boord. Nou, tot in Athene dan he, geniet van je vlucht.
Als ik een klein half uur later ook aan boord mag zit madam lekker aan de jus d'orange.
Ook heeft zij Wifi aan boord, maar laat ik nu heel toevallig haar code weten...
Ik vrees even dat het haar niet lukt om 'in de lucht' te komen, maar uiteindelijk zie ik haar op de app verschijnen. En zo word ik op de hoogte gehouden van waar zij, vóór het gordijntje, allemaal op gefêteerd wordt.
Business class
Economy
Na een prima vlucht, met wel een beetje turbulentie en een wat harde landing, gaan we naar band 7 voor onze koffers.
Duurt eigenlijk best wel lang hè? Weet je zeker dat het band 7 is?
Ondertussen, knap duizelig van het rondjes draaien op band 8; twee eenzame koffers, opgelucht dat ze ook eindelijk opgehaald worden.
Autootje halen bij Sixt. De bestelde T-Cross wordt een Toyota Yaris Cross, maar misschien wel net zo vertrouwd. Even zoeken hoe we in vredesnaam van dat parkeerterrein afkomen, maar uiteindelijk zijn we er... bij de IKEA... Ik mag gelukkig doorrijden van de navigator.
Op weg naar ons appartement stuiten we op een wel heel provisorische wegreparatie. Er liggen een paar rijplaten dwars door een waterval heen. Daar durven 'we' (mwah) niet doorheen. Stukje omrijden dus maar.
Aangekomen bij het appartement is het nog even zoeken hoe we naar binnen moeten. Koffers naar binnen en snel een hapje eten, het is al 20.00 uur geweest, we lusten inmiddels wel wat. Zeker de economy reizigers onder ons.
Met de buikjes vol wandelen we nog een stukje langs de kust. Nea Makri by night, al zeggen ze dat hier anders vermoed ik.
Google Sites
Report abuse