Het was gisteren een lange, enerverende dag en de weersverwachtingen voor vandaag zijn wat somber. We slapen gewoon lekker uit! We zien wel hoe laat we wakker worden.
Enfin... de morgenstond heeft goud in de mond, weet onze Griekse tuinman.
Of het te wijten is aan de takkeherrie die ons zo abrupt en vroeg wakker heeft gemaakt of de strijd die we vannacht met elkaar hebben geleverd over de dekens weet ik niet, maar ook binnen schijnt het zonnetje nog niet echt.
Omdat we zo'n enorm verschil in gevoelstemperatuur hebben slapen we thuis ieder onder een eigen dekbed. Magda onder een dik winterdekbed en ik onder een dun zomerdekbedje. Hier hebben we het samen met één deken te doen en dat kapen we blijkbaar om en om van elkaar. Of eigenlijk steel ik steeds haar deken, zo verzekert ze me.
We gaan douchen.
Het duurt wel erg lang voordat er warm water uit de kraan komt. Sterker nog, het komt helemaal niet.
Voor de nacht heb ik een vage stekker uit de muur getrokken ten gunste van mijn opladers, laat ik die er weer eens indoen. En in de meterkast, uitstekend gedocumenteerd als je Grieks kunt lezen, staat een palletje naar beneden. Die klik ik ook weer naar boven.
De airco van de slaapkamer gaat spontaan aan, maar de bijbehorende buitenunit op het balkon maakt wel super veel herrie. Het lijkt wel een alarm!
Ik trek ondertussen wat kleren aan, het wordt nu toch wel een beetje koud als streaker, en ga op onderzoek uit.
De stekker is dus van de airco, check! En de tuimelschakelaar is voor het alarm! Schakelaar weer snel uit, dat scheelt een hoop herrie op het balkon. Nu nog warm water.
Handleidingen zijn voor pussies, maar ik kijk toch maar even op de app van het appartement. Daar staat het allemaal keurig in uitgelegd. Knopje in de meterkast een paar seconden indrukken, 40 minuten wachten en je hebt warm water.
Mag ik die app eens zien, vraagt Magda. Vindt ze daar toch een instructiefilmpje hoe, via welk paadje, je super makkelijk lopend naar binnen kunt om de afstandsbediening van het hek op te halen...
Haar jungle safari hier over het complete terrein was dus eigenlijk helemaal niet nodig geweest. Met een maar je hebt wel de directe omgeving al mooi kunnen bekijken probeer ik nog iets te redden.
Eerst maar even ontbijten.
Op zoek naar een broodrooster vinden we trouwens spontaan een mini vaatwasser. Het leven zit vol verrassingen.
We pakken de auto en rijden het binnenland in.
Ons eerste doel is het klooster van Cyprianus en Justina, hier niet al te ver vandaan. Een mooi ritje door de heuvels van Athene en omstreken.
Onderweg komen we langs een wat grotere supermarkt. Hier kunnen we mooi wat boodschappen inslaan. Waaronder kleine flesjes water om in de rugtas mee te nemen. Een klein prijsverschil met Flughafen Düsseldorf.
Iets anders waar we ons over verbazen is het compleet negeren van parkeervakken. Regelmatig pleurt men hier de auto zo over twee vakken heen. Hoe dan?!
Aangekomen bij het klooster lopen we er eerst een rondje omheen en gaan dan naar binnen.
Een uiterst vriendelijke monnik, die geen woord Engels spreekt, maakt Magda duidelijk dat ze een rok aan moet. Die liggen daar op een stapeltje al klaar. Het is ons niet helemaal helder hoe een rok meer zou bedekken dan de spijkerbroek die ze aanheeft, maar als dat hier gewenst is... prima.
Gelijk ook vooraan is er de gelegenheid om een kaarsje te branden voor iedereen die daar behoefte toe voelt. Die behoefte voelt Magda momenteel heel sterk!
Eenmaal binnen de poorten bekijken we al dat moois. Later, als we weer in het appartement zijn, leren we dat dit klooster pas in 1961 gebouwd is. Afgemeten aan mijn eigen totstandkoming in 1962 is dit dus eigenlijk gewoon nieuwbouw.
In de kerk loopt een man van rond de 40 die het overduidelijk erg moeilijk heeft. Hij slaat het ene kruisje na het andere en kust alle beelden en portretten meerdere keren.
Dat kussen en aanraken van beelden en portretten zien we meer gelovigen doen, maar een stuk minder devoot als deze man.
Als we bij het klooster vertrekken loodst Magda ons langs wat andere plekken die de moeite waard zouden moeten zijn. Fotootje hier, fotootje daar...
Zoals dit kerkje. Ook hier wordt een en ander uitbundig aangeraakt en gekust.
Verderop op de route lijkt een wel geinig koffietentje te zitten. Magda links-rechtst me er feilloos naartoe.
Het is een rotonde van het formaat Keizer Karelplein met in het midden een parkje. Speeltuintjes, een heuse straaljager en een koffietentje. We lusten wel een bakkie.
De bestelling verloopt moeizaam.
Als ik om 'koffie' vraag wil hij weten wat voor een koffie. Een gewone koffie, probeer ik het makkelijk te houden.
Vertwijfeld noemt hij 23 soorten koffie op waarvan ik espresso en cappuccino herken. Ik geef me gewonnen en ga voor de espresso. Desnoods thee, of water voor mijn part, maar hou op met al die keuzes!
Maar espresso is dan weer een andere tak in de flowchart; wil ik een enkele of een dubbele? Een warme of een koude? Een...? WARME DUBBELE roep ik wanhopig. Hij houdt inderdaad op. Met mij... wat wil Magda drinken?
We gaan weer verder, richting huis en ondertussen wat plaatjes schieten.
The making of...
Terug in het dorp zien we een supermarkt van dezelfde keten als waar we eerder vandaag zijn geweest en onwijs lekkere snoepjes hebben gehaald. Alleen wisten we toen nog niet hoe enorm lekker we die vonden! Snel nog wat zakjes erbij halen.
Het was een leuke rit zo vandaag. We sluiten de dag af bij een van de restaurantjes hier in de straat.
Als we rond 20.00 een tentje opzoeken valt het ons op hoe leeg het allemaal nog is. Het moet allemaal nog op gang komen. Niet te vergelijken met de 18.00 etenstijd in Nederland.
Tijdens het eten blijk ik een ware pussy magnet. Maar liefst 3 zwerfkatten komen uitgerekend bij mij liggen.
Terug in het appartement zetten we nog een kopje doodgewone koffie, met een koekje van de lokale bakker erbij.
Dan de laptop op schoot, biertje en natuurlijk nog een lekkere borrel. Hoezo ouzo?