Vrijdag

Hoor jij ook dat geluid? vraagt Magda mij als we in bed liggen. Ja, dat is een vliegtuig dat opstijgt. NEE JOH! Dat is een veegauto die 's nachts, als de parkeervakken leeg zijn, de boel hier komt aanvegen. Een vliegtuig... pfff, hoe kóm je erbij? Het geluid sterft weer langzaam weg.

Na een paar minuten weer hetzelfde geluid, dat ook weer wegsterft. Na een keer of 5 moet mijn doorgaans vrij karaktervaste moppie toch wel toegeven dat we vandaag onder een vliegroute liggen. Gelukkig maar, kunnen we eindelijk gaan slapen.

Geen werklui buiten vandaag en we slapen lekker uit. We zijn en blijven nachtbrakers. Het ontbijt nuttigen we op het balkon met uitzicht op de, voor Griekse begrippen, ruige zee. Het waait enorm.

We kijken ook uit op de parkeervakken hier aan de straat en concluderen dat het een mooie cognitieve therapie is voor de OCD'ers onder ons die er niet goed mee om kunnen gaan dat de auto's niet precies in de daarvoor bestemde vakken staan. Het lijkt soms alsof ze het erom doen, dwars over twee vakken heen parkeren.