Zaterdag

Op het nachtkastje trilt de telefoon, Magda wordt gebeld. Het telefoontje waarvan je weet dat het spoedig gaat komen, maar dat je toch laat schrikken.

Esther, haar vriendin en collega, is vannacht heengegaan. Heel verdrietig, eerst en vooral voor haar gezin, maar er is ook de opluchting dat het lijden van Esther nu voorbij is. Het is zo dubbel allemaal.

Uiteraard staat een groot deel van vandaag in het teken van het verlies van Esther.

Via Facetime zoeken Magda en haar vriendinnen contact met elkaar, zo zijn ze toch een beetje samen. Al jaren zijn ze onafscheidelijk, de leukste vijf zoals ze zichzelf (denk ik terecht) noemen.

Ook de rest van de dag blijft er uiteraard onderling contact.

Het symbool van een overleden politiecollega

We zoeken ondertussen wat afleiding in het archeologisch museum Marathon.

In Marathon dus. Je weet wel, van de slag om Marathon, waar Phidippides, een soort van koerier, vanuit hier in Marathon in één ruk naar Athene rende om de overwinning te melden. Waarna hij dood neerviel, dat dan weer wel. Een appje was achteraf gezien misschien handiger geweest.

In de huidige tijd zijn er miljoenen mensen die hem na willen doen. Raar volk, die hardlopers.

Met de entreeprijs van €10 gepast in de hand stappen we naar binnen. Blijkt het vandaag de Internationale Monumentendag te zijn. De toegang is gratis.

Het museum is klein, maar er zijn, vinden wij, wel mooie dingen te bewonderen. Als we de eerste hoek om zijn moeten we aan een voormalig vriendinnetje van Koen denken. Ze verbaasde zich erover dat mensen geld betalen om kapotte potjes te bekijken.

Bij het meest linkse beeld staat geen beschrijving en dan neemt je gedachte de vrije loop. Misschien te melig, maar je zou haast denken dat dit een spel of quiz is; welk hoofd hoort bij de eerste 'pilaar'.

Bij dit beeld van Polydeukion, de toyboy van de steenrijke Herodes Atticus, verbazen we ons over de mate van detail die ze toen uit marmer konden krijgen.

De blik van Polydeukion (was het misschien een bijnaam, als je snapt wat ik bedoel?) lijkt trouwens wel akelig veel op die van de koffieboy op Flughafen Düsseldorf. Misschien toch iets van alle tijden op die leeftijd?

Op een half uurtje hier vandaan (met de auto, niet hardlopend) vinden we de archeologische vindplaats van Rhamnous. Een bult stof en stenen.

Eigenlijk zijn we te laat. In ieder geval te laat om tot het einde te lopen, maar we kunnen wel het eerste deel bekijken. En ook hier is het gratis vandaag.

Als we na een kleine drie kwartier weer vertrekken krijgen we nog een soort boekje mee van de overenthousiaste vrijwilligster. Ze moedigt ons aan snel weer te komen, en gelijk vanaf 8.30 want het is hier zo groot en zo mooi! Je kunt hier makkelijk de hele dag zijn. We nemen het mee / we horen wat je zegt / het heeft onze aandacht / ... Bye bye.

We touren verder. Van tijd tot tijd opent Magda zelfstandig haar autodeur en schiet wat plaatjes.

Uiteindelijk belanden we bij een uiterst lieflijk strandje waar we lekker een tijdje golfjes staren, ieder met zijn eigen gedachten.

Onderweg zien we hier in Griekenland erg veel onafgebouwde huizen. Sinds we gisteren bij Hans en Elina zijn geweest weten we dat dat te maken heeft met de regeltjes hier.

Als je bouwgrond koopt dan ben je verplicht er binnen x-tijd op te bouwen, maar het maakt niet veel uit wát je dan bouwt of hoe lang je er daarna nog over doet.

En zo gebeurt het vaak dat mensen een stuk grond kopen voor bijvoorbeeld hun kinderen, maar er nog geen zin in hebben, of de financiën nog niet hebben om dat huis daadwerkelijk ook te bouwen. Dus zetten ze het karkas neer en hebben daarmee dan aan de regeltjes voldaan.

Mooi wordt het er allemaal niet van.

Afsluitend navigeert Magda ons naar een tentje aan het strand, maar eenmaal daar is het er nogal leeg en, nog meer een afknapper, er schalt luide muziek door schelle speakers.

Weet je wat, we gaan lekker terug naar het appartement.

Daar Facetimet Magda nog even met haar vriendinnen. Op het bureau is nu een stilteruimte ingericht voor Esther. Het is erg mooi geworden, met foto's van Esther, enkele kaarsen en een herinneringen boek. Heel sfeervol allemaal.

Buiten hangt de vlag halfstok.

Rond een uur of 21.00 krijgen we toch wel trek en mengen we ons in de drukte hier op straat, op zoek naar een restaurantje.

Weer terug op ons honk heft Magda nog een keer het glas met haar vriendinnen.

Op jou Esther!!

^^^