Zondag

Na de enerverende dag van gisteren voelen we vandaag geen enkele druk om uit bed te komen. Er staat sowieso niks op de planning en het is weleens lekker om zo lui in bed alle media tot je te nemen. Het ene filmpje volgt het andere op en voor je het weet ben je een uurtje verder.

Met de balkondeur open genieten we van het zonnetje dat op het bed schijnt, het ruisen van de zee en het geroezemoes van de toenemende drukte die een zondag aan zee met zich meebrengt.

Uiteindelijk hijsen we onszelf uit bed en ontbijten we op het balkon. Een zangeres die beneden aan de Leoforos Posidonos (Poseidon laan) staat bij te verdienen luistert onze ochtendmaaltijd op.

Vanaf ons balkon zien we een klein meisje een helium ballon krijgen. Vader houdt een paar relatief neutrale ballonnen voor haar neus, maar het moet en zal de Hello Kitty ballon zijn.

De rest van de dag heeft papa geen leven meer, wat een druk rust er op zijn schouders. Als ze die ballon laat gaan is het ZIJN schuld. Kind ontroostbaar, moeder boos, of erger; teleurgesteld! Je had 1 taak!! Kut ballonnen kan ik je uit ervaring melden.

We gaan naar beneden, langs de zee wandelen. Stralend blauwe lucht, het zonnetje schijnt, maar alsnog maar 18 graden. Perfect weer!

Als we ons sluipweggetje gebruiken passeren we de maaltijdbezorgers die hier vaak wachten op de volgende bestelling.

Elke avond zien we rond 23.00 een oudere man met veel moeite een kar duwen. Zijn marktdag zit er dan op. Het is ons echter een compleet raadsel hoe hij met deze Temu troep überhaupt kan eten, laat staan wonen.

Misschien heeft hij een heel klein pensioentje en probeert hij er op deze manier nog wat duppies bij te schrapen.

Schrijnend om te zien. Om 11.00 de kar naar het strand drukken en om 23.00 pas weer terug.

Verder staan er kraampjes zoals je die ook bij ons op braderieën en zo ziet. Een daarvan verkoopt zelf gehaakte beestjes.

Magda heeft nog een bestelling voor Tijn openstaan, het is te hopen dat hij die giraf krijgt voordat hij naar de middelbare school gaat. Over schrijnend gesproken!

En natuurlijk veel bling-bling. Wel geinig dat je hier makkelijk over die kleine Griekjes heen kan kijken.

De obligate selfie met de zee op de achtergrond kan natuurlijk ook niet ontbreken.

En zo flaneren we wat heen en weer. Zien en gezien worden. Nou ja, dat gezien worden is er inmiddels wel en beetje af, zolang ik niemand op de tenen sta.

Als we weer ter hoogte van ons appartement zijn, groeten we de zangeres die er nog steeds staat en gooien we een kleine bijdrage in het mandje.

Ik breng wat naar binnen en zwaai nog even vanaf het balkon naar Magda. Daarbij hebben we nog bijna een schadegevalletje.

De schuifpui bestaat uit 3 delen. Vanuit binnen gezien de deur zelf, dan een hor en een verduistering voor 's nachts.

Heeft Magda bij het weggaan zowel de deur als de hor dichtgedaan. Geen idee wat zij met die hor, bij een dichte deur, nog extra buiten wil houden, maar ik loop 'm er bijna uit.

We gaan op zoek naar een zondagmiddag snacky. We zien een vrij tafeltje bij een zaakje dat crêpes en ijs verkoopt. Een crêpe hebben we allebei al heel lang niet gehad. Lekker!

We bestellen een Classic en een Fruit. Als het wordt gebracht is het even slikken. Geen van ons beiden heeft er bij stilgestaan dat de crêpe die wij kennen, een flensje met jam of suiker, inmiddels is verdrongen door de crêpe met heel veel Nutella hazelnoot-chocopasta. En laat ik nu allergisch zijn voor noten...

Pinda's zijn, soort van, dodelijk voor me, maar hazelnoot? Ik weet het eigenlijk niet zeker. Laatst nam ik een hap van een koek die ook gevuld bleek met chocopasta en ik ben er nog steeds.

The proof is in the eating... is een wijs Engels gezegde en hier wel erg toepasselijk, dus ik neem een hap om te kijken wat er gebeurt.

Dit veroorzaakt bij Magda een kleine paniekaanval. Of ik wel wijs ben (legitieme vraag wel) om dat uitgerekend hier in Griekenland, met een meer dan belabberd gezondheidszorgsysteem en waar je de taal niet spreekt, te proberen.

De EpiPen zit in het voorste vakje van de rugtas, probeer ik het nog een beetje luchtig te houden. Ja, en die staat in het appartement!! foetert ze terug.

Het zou wat zijn zeg, dan ren jij als een heuse Phidippides je het schompes naar het appartement en terug en ik doe dan dat dood neervallen deel. Teamwork! Ze kan er niet om lachen.

Als we zien dat serieuze allergische reacties uitblijven ontdooit Magda weer een beetje. Gaat het wel goed met je? vraagt ze bezorgd. Prima, niks aan de hand, dank je.

Gaat het écht wel goed? Ja, nergens last van, het gaat goed.

Zeker weten? Ja 'ik ben goed', zoals ze dat tegenwoordig, compleet verengelst, plegen te zeggen.

Magda worstelt zich door twee halve crêpes heen omdat ze het gênant vindt om er een in zijn geheel te laten liggen.

Gaat het goed met je?

Ze heeft in de 50 jaar dat we elkaar inmiddels kennen nog nooit zó vaak gevraagd hoe het met me gaat. #takingnotes

We wandelen weer een stukje verder waarbij ik geen seconde uit het oog verloren word.

Ik haal voor mezelf een ijsje, Magda boert al dat crêpespul nog op en hoeft voorlopig niks.

Er komt net een bankje vrij met uitzicht op de haven. En op heel veel passerende mensen.

Onder die mensen een wat apart stel waarbij de man nogal rondgecommendeerd wordt. Hij moet van haar op de foto, maar dan wel in die pose, beetje naar links, nee niet teveel, rechtop staan, en lach nou toch eens! Erg ongemakkelijk. Daarna wil zij dat hij haar fotografeert, maar dan wel... en het gecommandeer gaat gewoon verder.

Heerlijk om dit soort taferelen gade te slaan. En soms zijn het ook 'count your blessings' momenten.

Af en toe komen er van die meiden voorbij die vol met botox zitten. Meestal alleen zo'n belachelijke duck face met opgespoten lippen, maar soms zelfs hun hele snoet. Het ziet er niet uit.

Magda vindt het ook niks, maar ziet wel voordelen voor op het werk, omdat daarmee haar non-verbale communicatie een stuk minder zichtbaar zou zijn. Misschien kan ze het wel declareren!

Weer een stukje verder bespeelt een straatmuzikant twee instrumenten. Met z'n 'gitaar' speelt hij 16 maten, en dat blijft dan als een loopje doorspelen. Dan speelt hij 16 maten op zijn cello, wat dan bij dat loopje wordt gevoegd en zo voegt hij steeds een partijen toe aan zijn eigen meerstemmige orkest.

Hoe heet ook alweer zo'n Griekse gitaar vraag ik aan Magda, want dat is het geluid dat zijn elektrische 'gitaar' produceert.

Gitaras? probeert mijn wijsneus. Nice try, maar bouzouki is het woord dat ik zocht.

Als we aan het eind van de dag, wanneer de zon onder gaat, ons appartement weer opzoeken zijn de rollen omgedraaid. Magda heeft nog steeds last van die crêpes en de shitload aan Nutella die ze vanmiddag binnen heeft gekregen.

Gaat het wel goed met je? vraag ik aan haar. Het houdt niet over en we besluiten het restaurant te skippen. Bij de takeaway halen we een broodje gyros voor mij en voor Magda een tomaat-komkommersalade en eten die thuis, in alle rust, op.

En dan straks lekker op tijd naar bed!

^^^

Google Sites

Report abuse